آیا روانشناسان نیز می توانند درفراهم آوردن مقدمات لازم برای دستیابی کشور به سطوح بالاتر رشد اقتصادی یا جهاد اقتصادی، سهم یا سخنی داشته باشند و در شرایط کنونی، راه حل ها و همچنین راهبردهای علمی و کاربردی را جهت شکوفایی اقتصادی کشور، ارائه دهند؟ پاسخ به این سؤال مثبت است، ولی به شرط آن که؛ پیشنهادات ارائه شده در این مقاله، مورد توجه جدی مقامات مسئول سازمان های دولتی و بخش خصوصی درکشور و همچنین مورد عنایت تصمیم گیرندگان و برنامه ریزان درسی در دانشگاه ها، انجمن های علمی و نظایر آن قرار گیرد، در اولین فرصت به این پیشنهادات عمل شود به عوامل بازدارنده نیز تفهیم شود که پیشنهاد حاضر منافع برحق آنان را به خطر نخواهد انداخت. در اینصورت، بستر لازم برای رشد بهره وری منابع انسانی سازمان ها ی دولتی و بخش خصوصی فراهم خواهد آمد و یکی از موانع بزرگ رشد اقتصادی کشور، یعنی پایین بودن سطح بهره وری منابع انسانی سازمان ها، رفع خواهد شد. بیاد داشته باشیم که این پیشنهادات در شرایطی ارائه می گردندکه؛ (1) سال 1390 به عنوان سال جهاد اقتصادی نامگذاری شده است؛ (2) براساس گزارش بانک جهانی، رشد اقتصادی کشور در سال1390، نزدیک به صفر خواهد بود! ؛ (3) به دلیل ناآشنایی درصد قابل توجهی از مدیران و برنامه ریزان کشور با اصول وفنون بالندگی سازمانی و کم توجهی آنان نسبت به رشد بهره وری منابع انسانی، بهره وری ملی در حد پیش بینی شده در چشم انداز 20 ساله ی کشور، افزایش نیافته است؛ (4) به دلیل واردات بی سابقه ی کالاها از کشور های دیگر و به ویژه از چین، بسیاری از صنایع ما با مشکلات جدی مواجه شده اند؛ (5) سال های متمادی است که با تحریم های کم و بیش سنگین اقتصادی مواجه بوده ایم و احتمال دارد بر میزان و گستره ی این تحریم ها نیز، افزوده گردد؛ (6) تعدادی از کشور های عربی درگیر تعارض ها و درگیری های داخلی هستند و تغیيرات و تحولات بنیادی را تجربه می کنند؛ (7) تورم درکشور، بسیاری از مردم و به ویژه حقوق بگیران را با مشکلاتی مواجه ساخته است؛ (8) در صد جوانان با درجات تحصیلی دانشگاهی و جویای کار درکشور، در سطح بالا می باشد و بسیاری از آنان می اندیشند چاره ی کارشان، مهاجرت به کشور های دیگر است؛ (9) هرچند از 32 سال قبل تا کنون مرتب شنیده ایم که لازم است  نظریه های بومی در کشور داشته باشیم؛ ولی مروری بر کتاب " نظریه پردازان و نظریه ها در روانشناسی و مدیریت" (ساعتچی، 1388) نشان می دهد که حد اقل در یک قرن اخیر و در رابطه با علوم انسانی ، فقط یک نظریه در ایران ارائه شده است و... .